Deplorabel

Ik doe chagarijnig tegen alles en iedereen, luister naar depressieve, experimentele muziek die niemand kent en ik ben altijd moe. Hoi, Fleur is de naam. Fleur die een hekel aan haar eerste voornaam heeft en daarom er op staat om Fleur genoemd te worden. Fleur van 16, die denkt dat haar verjaardag snel is. Ookal duurt dat nog langer dan een maand, en komt eerst de voorjaarsvakantie nog. Word ze alweer 17, hoezee.

Vroeger gingen we rond deze tijd op wintersport. Nu hebben we geen geld meer. Geen geld niet voor niks niet. Niet voor vakantie, niet voor leuke kleren en niet voor de bus naar school.

Mijn ouders maken zich zorgen, ik heb het druk. Maar omdat mijn ouders zichzorgen maken mag ik het niet druk meer hebben, terwijl dat het enige in mijn leven is dat me nog lijkt te interesseren. Organiseren en nieuwe mensen ontmoeten is veel leuker dan iets proberen wat je toch niet kunt, genaamd school. Naar een examen toewerken dat ik toch niet haal, waar ben ik mee bezig.

Het is eindelijk weer weekend, de weken gaan best snel de laatste tijd. Als ik mocht, kon ik zaterdag helpen met een filmproject, zondag naar Arnhem nieuwe mensen ontmoeten en maandagavond het filmproject afronden. Maar mijn ouders vinden het een goed plan om Arnhem af te lassen, de leukste van de drie.

Vandaag, net, aan tafel, werd mijn vader ontzettend kwaad. Omdat ik alweer eens heel leuk chagarijnig deed. Alsof ik daar lol in heb. Paps noemde me, wat was het, een arrogante trut ofzo. Schelden doet ie normaal nooit zomaar, best geschrokken daardoor. Waar hij het meest kwaad om werd is mijn houding. Omdat ik ze niets vertel en ik altijd chagarijnig ben, hallo.

Ik kan niet vertellen, ik moet mezelf er echt tot dwingen. Altijd zo moe, en dan moet je alles wat je die dag beleefd heb ook nog eens aan je ouders uitleggen. Die dat dan nóóit de eerste keer begrijpen, en dan raak ik weer verder geirriteerd omdat het zo voor de hand ligt. En ondertussen maar dingen verbieden. Ik denk dat iedereen het wel kent.

Ik weet nog wel dat ik vroeger nooit dit soort dingen had, zat ik dag in dag uit achter mijn computertje. Blij dat ik nu eindelijk een leven heb, is het nog niet goed. Hè.

Klaagpost, blahblahblah. Ik wilde over de dingen typen die ik meemaak, maar dat doe ik wel een andere keer. Het regent nu eventjes, maar ik ben er van overtuigd dat de zon wel weer gaat schijnen na een paar goede cijfers.