Vivre

Ik verwaarloos mijn blog een beetje, laatst zou ik nog een uitgebreid stukje over Parijs typen. Maar toen lag blogspot er natuurlijk weer uit. Inmiddels lig ik er weer uit. Schrijven komt bij mij in vlagen, soms dan wil het lukken en dan heb ik weer een dip. In mijn dip's komen de stukjes lang niet zo leuk op papier als zonder dip. Saus. Het is half 9, vrijdag, ik ga straks naar school. Vanmiddag komt Kim, en het zal wel geen fantastisch weer worden.

Ik heb nu twee donderdagochtenden gemist door afspraken met de huisarts en ben doorverwezen naar een kinderarts, ik ben tenslotte minderjarig. Treden er daar problemen op mag ik altijd daar terug komen.

Parijs dus, een grote stad, maar niet wat ik er van verwacht had. De kunst op straat en in gebouwen is prachtig. Maar de mensen, nog steeds, onvriendelijk en het verkeer, nog steeds, afschuwelijk. Al maak ik daar wel de vergelijking met Nice, minder kunst op straat maar wel leuker. Een docent vertelde me dat Nice veritalianiseerd is, omdat het zo vlakbij de grens licht (half uurtje met de auto). Misschien is Italie dan toch iets meer mijn land. Of gewoon Nice, lekker er tussenin. Tijdens de werkweek (Parijs) werd ik ziek, dus de week was niet zo geslaagd voor mij als hij had kunnen zijn. Maar het is wel een avontuurtje +1.

Misschien ga ik daar een andere keer nog uitgebreid over schrijven, dit is slechts een update.

Witste jongen op de planeet

Ik heb een conclusie getrokken. Die conclusie luidt, ik heb teveel muziek. Momenteel staat in het balkje onderaan itunes dat ik 5082 songs en 30,46 gb te luisteren heb. Nou klinkt dat helemaal niet zo erg, maar mijn probleem is dat ik graag heb dat er een bepaald aantal sterretjes achter ieder nummer staat zodat ik weet of ik het nummer leuk vind of niet, van te voren. Als je snapt wat ik bedoel. Het is zo veel dat ik het niet allemaal beluisteren en 'raten' kan. Beetje vervelend, maar ik heb gelukkig wel veel keus. Momenteel luister ik naar Whitest Boy Alive - Burning. Nou heb ik dit nummer zeker eerder gehoord maar ik kan de titel er niet aan koppelen. Ook een nadeel van overvloedig veel muziek hebben.

Ik blog al een tijdje niet meer, tenminste niet hier. Ik open regelmatig klad op mijn bb om mijn gedachten vast te leggen. Dat terzijde, ik begin nu weer hier. Want dit is een leuk plekje, hoi blog.
Ik schrijf weer, niet alleen in klad. Ik ben begonnen met 3 verhalen, waarvan voor één ik echt gemotiveerd ben. Een cliché verhaal dat sprongen in de tijd maakt. Dan is de hoofdpersoon 3 en verteld ze over haar moeder en dan is ze 17 en overlijdt haar oma bij wie ze inmiddels woont. Ik laat ook expres belangrijke stukken weg die je dan later door flashbacks alsnog te weten komt. Oh, dus ze had wèl een relatie met die jongen. Die hele relatie is voordat ze al twee jaar uit elkaar zijn nog nooit eerder vermeld. Taal is leuk, vooral om mee te knoeien. Wat ik minder leuk vind aan taal en dan specifiek het Nederlands is dat je belangrijk zonder 'e' tussen de 'g' en de 'r' schrijft en dat onnuttig een echt woord is. Onnuttig is namelijk, dat kun je niet ontkennen, een heel erg lelijk woord. Het Nederlands over het algemeen is eigenlijk helemaal geen mooie taal. Als je 'ik hou van je' zegt, komt dat minder gevoelig over dan 'i love you' of 'je t'aime'. Of ligt dat aan mij? Maria was het met me eens, maar zij vind bijna alles wat ik zeg niet mooi.

Ik heb net de film Grease gezien, misschien is dat nu mijn favoriete film. Binnenkort wil ik samen met Maria 'The King's Speech' zien. Die keken mijn ouders gisteravond. Ik dacht dat ik respect had gekregen voor Nederlandse films sinds ik 'komt een vrouw bij de dokter' en 'de gelukkige huisvrouw' gezien heb maar met Nederlands keken we nu 'de eetclub' en die film heeft me weer ontzettend teleurgesteld. De kwaliteit in de film was alleen maar Carice van Houten. Nederlanders kunnen niet film-acteren. Hou het alsjeblieft bij fysiek theater, ook al was dat een belg. Dit snap je misschien niet en dat hoeft ook niet. Nog iets jammers: alsjeblieft in plaats van alstjeblieft. Dat tweede woord klopt gewoon niet omdat het een combinatie van als-je-blieft is. Maar alst klinkt mooier, mening. Whitest Boy Alive is zeker niet verkeerd, en ja kijk dat vergeet je dus dat je zoiets hebt wanneer je zoveel muziek te beluisteren hebt.

Shannyn Sossamon - I wish That

Eduard Rekker

Van uitstel gesproken, ik heb gezegt dat ik dit woensdag al zou typen. Maar daar kwam natuurlijk donderdag mijn verjaardag, vrijdag mijn tripje naar Groningen en zaterdag (...) niets van terrecht.
Punt is! Iedereen weet van die ramp in Japan natuurlijk, veel ellende met aardbevingen en kerncentrales. In ieder nieuwsprogramma word er over gesproken en het NOS Journaal houd zelfs een live-blog bij. Nu had onze geschiedenisdocent woensdag iets heel leuks voor de klas geregeld, we kregen namelijk de kans om in de klas, via skype met Eduard Rekker te praten. Die is na de ramp al vrij snel naar Tokyo vertrokken, om te rapporteren vanaf bestemming.
-------------
Het is echt jammer dat ik dit niet afgemaakt had binnen een week na het gesprek, dan had ik natuurlijk veel meer kunnen opschrijven. Wat hij geregeld had was een skype-gesprek met Eduard Rekker, vanuit Japan. We mochten vragen bedenken en die tijdens dat gesprek aan hem stellen. Het hele gesprek duurde niet heel veel langer dan een paar minuten maar we hebben er toch een hele les voor uitgetrokken, leuk! Ik heb notulen gemaakt tijdens de 'presentatie'. Laat ik die er even bij pakken.

De les begon met het verschuiven van alle stoelen en tafels zodat de hele klas een beetje zichtbaar was. Daarna deden we een skype test. Testen of iedereen hoorbaar en zichtbaar is. Er waren natuurlijk ook weer mensen die niet in beeld wilden, ik zat vooraan. Rekker moest eerst nog bellen met BNR Radio en Omrop Fryslan voordat hij ons te woord kon staan. Terwijl we wachten vraagt Zandbergen om een aantal van de vragen en kiezen we een beetje luchtig uit welke er gesteld gaan worden. Zandbergen spreekt nog even via textchat met Rekker waarin hij vraagt hoeveel tijd we nodig hebben. Zandbergen zegt dat dit van hem afhangt, 5 minuten zou mooi zijn.

9 voor 3. Rekker loopt ergens heen met de laptop, het beeld doet het goed. Eerst verteld hij zelf kort iets, veel collega's zijn al vertrokken. Er waren 10 minuten nog naschokken. Tokyo is nog best druk, hijzelf denkt dat het meevalt en dat de Nederlandse media overdrijft. Iedereen gaat zijn gang, kleine dingen die opvallen zijn bijvoorbeeld dat de supermarkten leeglopen.
De eerst vraag komt van Neeltsje. Rekker verteld dat Japanners groepsbewust zijn, er een grote crisis is en dat ze zich veel zorgen maken. (Dat zijn dus de nadelen van iets moeten schrijven met korte aantekeningen waar ik me niet alles van herinner). De keizer van Japan sprak vandaag, hij had iets over de ramp eerder van de media gehoord dan van zijn eigen informanten. Ergens, ik denk ik Tokyo, was er geen radioactieve straling te meten. De president vind de vergelijking met de atoomramp veel te overdreven. Het is de 7e president in 8 jaar, Rekker vergelijkt hem met de voetbalcoach van Ajax. Dan wordt de ramp met die in Tsjernobil vergeleken. Grootste verschil is dat in Tsjernobil de kerncentrale draaide toen hij ontplofte. In Japan staat deze uit, maar hij is wel oververhit. Veel mensen zitten nu zonder stroom en water.

Nog een laatste vraag, wat gaat u nu zelf doen. Overmorgen (een hele tijd terug inmiddels) vertrekt hij naar Osaka en vanaf daar gaat hij terug naar Nederland. Misschien doet hij vanuit Osaka nog een reportage, veel mensen zijn naar Osaka gevlucht dus hij is benieuwd naar de situatie daar.

Voedsel

Tsjongejongejonge. Soms heb je dat gewoon ineens hè, geen inspiratie. Misschien wel omdat er geen vervelende dingen in mijn leven gebeuren op het moment, want bloggen is het makkelijkst als je ergens over klagen kunt. Een dingetje, ik ben gezakt van 2 vijven op mijn eindrapport naar drie. Das wel, kut. Maar je weet wat ze zingen: 'I WILL SURVIVE!'. Ook als ik zitten blijf. Ik zou nog verder bloggen over in en rondom dichterbij, maar omdat ik niet voldoende foto's gemaakt heb en ik alleen maar aan de toekomst denk sijbelt dat vrij snel mijn hoofd uit. Het was anders wel fantastisch. Dit weekend, dat nu in principe nog steeds gaande is, maar ik moet wel vroeg naar bed, was er Eten Krengen. Ik ging de vriendjes en vriendinnetjes van mijn vriendinnetje (<3) ontmoeten. Eten Kregen slaat op, met de hele vriendengroep samenkomen bij iemand thuis, samen koken, samen eten en dan afwassen voordat iedereen klaar is met eten, (roos en ik :p). Moet zeggen, er was wel een boel drama gaande op die avond, want iedereen had elkaar al zo lang niet meer gezien. Ik stond er nogal buiten, kreeg niet veel mee, snapte de grapjes niet, kon niet meepraten. Maar desondanks vond ik het heel gezellig. Iedereen is daar ook heerlijk muzikaal, dus de avond kon niet verder zonder met zijn allen in zingen uit te barsten. Liedjes die ik ook wel goed kende van MTV, maar dan wel vaak alleen het refrein. Dit heb ik trouwens ook eerder gedaan met dichterbij, maar toen waren we met minder en aten we veganistisch. Luuk, Marte, mijn vriendinnetje Mariem en ik waren daarbij, maar we hadden voor minstens 8 personen gekookt! Moeilijk in te schatten dat! Als ik voor mezelf kook doe ik dat met de ingredienten die ik al in huis heb en gebruik ik 1 tomaatje, een kwart komkommer, een doosje nootjes; die fiets. Ik ben komende donderdag jarig, da's over 4 dagen. Word ik 17, hoezee! Ik twijfel nog of ik een taarteetmiddagje organiseer of dat ik met mijn ouders en vriendin uit eten ga naar een vegetarisch restaurant in Groningen. We kunnen natuurlijk ook dat weekend uit eten, maar ja dat word dus nog wat. Oke, dat was het. Kort maar alles leuk vind ik. Hedoei! xoxxox

Alles opnieuw

Hè, dit is ook alweer twaalf dagen geleden. Zal ook maar weer eens bloggen, leuk voor later, zeg ik dan. Maar wat verwacht je dan ook, ik heb de meest fantastische 9 dagen ooit achter de rug. En die 3 woorden, dat 'achter de rug', breekt nog steeds mijn hart. Het is voorbij, en het zal niet nog eens plaatsvinden tot ten minste volgend jaar. We hebben wel een reunie op 18 maart, geen idee of we dan ook spelen gaan. Ik ben echt verliefd op iedereen van dichterbij, op een in het bijzonder het meest. Ik heb allemaal fantastische mensen ontmoet.

Dichterbij hielt in dat je om 10 uur bij de Machinefabriek kwam. We begonnen dan met een warming up en de eerst paar dagen werden we onderverdeeld in groepen om scenes te maken. Eind van de middag presenteerden we deze en soms werkten we nog aan een scene van het stuk. Naarmate de tijd vorderde kreeg het stuk zelf meer vorm en werkten we meer aan de scenes om die te perfectioneren. Er werden op het laatste moment nog veel aanpassingen gemaakt, maar uiteindelijk hebben we toch een geweldig stuk in elkaar geflantst. Mijn ouders vonden het in ieder geval geweldig.

Het stuk: De eerste scene vond zich plaats in de ontvangstruimte. In het midden voor stond een houten kist met bloemen erop en een foto van een van de acteurs, die de overledene voorstellen moest. Teresias was dood, wij rouwden er om. Dit ging vooral heel goed toen iedereen in huilen uitbarste bij de laatste voorstelling toen het besef dat het bijna voorbij was ontstond. Maar in de originele versie moesten we gewoon verdrietig kijken en elkaar een beetje troosten. Dan begon Iris, de begravenisonderneemster met een welkomsspeech. Dag 2, zondag, studeerde Jos (eindregie), nog een begravenislied in met het publiek. Iris kondigt uiteindelijk Luuk aan, die dronken binnenstrompelt en begint met het lied van Acda en de Munnik, als je me morgen ziet. Als dat afgelopen is beginnen Wilske en Emma met 'Use somebody', Luuk drumt inmiddels op zijn schoen. Wilske en Emma delen een microfoon en vechten er uiteindelijk om wie er vooraan mag staan. Als het lied nog niet voorbij is moet ik de microfoon afpakken en beginnen met mijn speech voor mijn lieve opa. Deze speech bevatte allemaal spreekwoorden met zien, die opa van mij was blind weet je wel. Jammer genoeg hadden eigenlijk alleen de mensen van de zaterdagavond uitvoerig dat goed door.

Goed, na mijn speech verdrink ik me dus weer tussen de mensen en begint de Flashmob. Dat is een soort rouwdans waaraan iedereen van het stuk meedoet. De kist word dan opgetild en naar buiten gedragen, het publiek word verzorgt om te volgen, we gaan buiten het gebouw om met de kist en zingen het net ingestudeerde begravislied. Jouw levenslust, jouw blijgezicht x2 blijven bestaan 2x jouw levenslust, jouw blijgezicht x2 we laten je gaan. Hoog daar in de hemel, ben jij nu bij hen 2x en dat herhaal je dan een aantal keer. In het begin klonk het prachtig, maar als je het iedere dag 10x hoort begint het toch te vervelen. We gaan via de achterdeur weer naar binnen en het publiek kan plaatsnemen. Ondertussen is David, de acteur die Teresias in het begin speelt in de kist gekropen. Nu komt de rouwdans, paar mensen van dichterbij waaronder ik met nog een aantal mensen een soort deprissieve soundwave maken van klaag-gezang en andere geluiden. We gaan daarna over op een soort kerkliedje en persen ons in een paarse jurk met meerdere gaten voor hoofden, ziet er komisch uit. Gertjan, de priester begint een preek die nergens op slaat in het Italiaans, over pizza en bassie en adriaan. Na zijn speech, bij het E nomine patre gedeelte; gaat er een mobieltje af. Iedereen geschokt, maar de telefoon word niet geidentificeerd. Dus begint de priester opnieuw, maar de telefoon gaat opnieuw over. Dan word de kist als het ware opengetrapt en ontwaakt de dode. We beginnen een gospelnummer over zijn leven en over wat ze van de voorstelling verwachten mogen, een verhaal van zijn dood tot zijn geboorte.

Na de dood begint de sterfscene, een maffiadecor met 3 mensen. Twee mensen verliezen van Teresias met poker en willen hem daarna dood. Dit mislukt tot een van de mensen perongelijk een glas vergif naast Teresias neerzet dat hij opdrikt met de verwachting dat het water is. Een van de moordenaars is in het proces gestorven en de andere is hem gevlucht toen de telefoon afging. Een van de mooiste scenes van het stuk. Na de sterfscenes hoor je een verteller die zegt dat Teresias in zijn laatste dagen nog heeft gevochten voor de stad Thebe. Wij hebben dit vertolkt met een superheldenscene, superhelden als Samson en Gert, Flower Fluffy, Polly Power, Action Barbie, Vogelbekdierwoman en nog twee vochten tegen Teresias. Ondertussen was er ook een massagevecht aan de gang, een soort dans waarin een groep mensen op een afstandje door iemand in elkaar geslagen werden. Ook heel mooi gedaan, vond ik.

Na de gevechtsscene kom je bij de scene van de twee orakels. Mariem en Addowa in mooie jurken op lichtgevende emmers die een engels dialoog houden over dat ze eigenlijk helemaal geen voorspellingen doorkregen van de goden. Na die scene komt de scene met de poppenkast, die vertellen het verhaal over Odysseus. Daarna de boerenscene, Caspar houd een betoog dat sterk op die ideeen van de PVV lijkt maar dan over boerderijen en kippen. 'Deze boerderij is vol! En vol is vol!'. Na de boerenscene komt mijn scene waarin we het verhaal van Oedipus in de vorm van papieren bordjes vertellen. Boel ellende zat hier aan vast, maar het is uiteindelijk wel goed gegaan. Daarna danste men de tango, geblindoekt en vastgebonden voeten. Ook op Oedipus uit te beelden. Na de tango kwam een van de leukste scenes. De piemelscene bestond uit een lied over vrouwen die ineens een piemel hadden. Heel tuttige jurkjes waar een gruwelijke neplul onderuit kwam! Na de piemelscene kwam de scene waarin Teresias blind word, hij ontdekt een naakte Athene die hem van schrik met blindheid vervloekt. Daarna doen we met zijn allen een regendans om de geboorte uit te beelden. In die scene worden we ook allemaal echt zeikenat, vooral Mariem die de moeder speelt krijgt een kroonluchter met water over zich heen.

Oke, ik zou natuurlijk nog veel meer typen maar het word laat en ik word lui. Dus ik hou het voor nu hier bij. Ik vind nog wel een ander momentje waarin ik uitgebreid vertel over dichterbij alles om de voorstelling heen ;)


xooxoxox