Dichterbij hielt in dat je om 10 uur bij de Machinefabriek kwam. We begonnen dan met een warming up en de eerst paar dagen werden we onderverdeeld in groepen om scenes te maken. Eind van de middag presenteerden we deze en soms werkten we nog aan een scene van het stuk. Naarmate de tijd vorderde kreeg het stuk zelf meer vorm en werkten we meer aan de scenes om die te perfectioneren. Er werden op het laatste moment nog veel aanpassingen gemaakt, maar uiteindelijk hebben we toch een geweldig stuk in elkaar geflantst. Mijn ouders vonden het in ieder geval geweldig.
Het stuk: De eerste scene vond zich plaats in de ontvangstruimte. In het midden voor stond een houten kist met bloemen erop en een foto van een van de acteurs, die de overledene voorstellen moest. Teresias was dood, wij rouwden er om. Dit ging vooral heel goed toen iedereen in huilen uitbarste bij de laatste voorstelling toen het besef dat het bijna voorbij was ontstond. Maar in de originele versie moesten we gewoon verdrietig kijken en elkaar een beetje troosten. Dan begon Iris, de begravenisonderneemster met een welkomsspeech. Dag 2, zondag, studeerde Jos (eindregie), nog een begravenislied in met het publiek. Iris kondigt uiteindelijk Luuk aan, die dronken binnenstrompelt en begint met het lied van Acda en de Munnik, als je me morgen ziet. Als dat afgelopen is beginnen Wilske en Emma met 'Use somebody', Luuk drumt inmiddels op zijn schoen. Wilske en Emma delen een microfoon en vechten er uiteindelijk om wie er vooraan mag staan. Als het lied nog niet voorbij is moet ik de microfoon afpakken en beginnen met mijn speech voor mijn lieve opa. Deze speech bevatte allemaal spreekwoorden met zien, die opa van mij was blind weet je wel. Jammer genoeg hadden eigenlijk alleen de mensen van de zaterdagavond uitvoerig dat goed door.
Goed, na mijn speech verdrink ik me dus weer tussen de mensen en begint de Flashmob. Dat is een soort rouwdans waaraan iedereen van het stuk meedoet. De kist word dan opgetild en naar buiten gedragen, het publiek word verzorgt om te volgen, we gaan buiten het gebouw om met de kist en zingen het net ingestudeerde begravislied. Jouw levenslust, jouw blijgezicht x2 blijven bestaan 2x jouw levenslust, jouw blijgezicht x2 we laten je gaan. Hoog daar in de hemel, ben jij nu bij hen 2x en dat herhaal je dan een aantal keer. In het begin klonk het prachtig, maar als je het iedere dag 10x hoort begint het toch te vervelen. We gaan via de achterdeur weer naar binnen en het publiek kan plaatsnemen. Ondertussen is David, de acteur die Teresias in het begin speelt in de kist gekropen. Nu komt de rouwdans, paar mensen van dichterbij waaronder ik met nog een aantal mensen een soort deprissieve soundwave maken van klaag-gezang en andere geluiden. We gaan daarna over op een soort kerkliedje en persen ons in een paarse jurk met meerdere gaten voor hoofden, ziet er komisch uit. Gertjan, de priester begint een preek die nergens op slaat in het Italiaans, over pizza en bassie en adriaan. Na zijn speech, bij het E nomine patre gedeelte; gaat er een mobieltje af. Iedereen geschokt, maar de telefoon word niet geidentificeerd. Dus begint de priester opnieuw, maar de telefoon gaat opnieuw over. Dan word de kist als het ware opengetrapt en ontwaakt de dode. We beginnen een gospelnummer over zijn leven en over wat ze van de voorstelling verwachten mogen, een verhaal van zijn dood tot zijn geboorte.
Na de dood begint de sterfscene, een maffiadecor met 3 mensen. Twee mensen verliezen van Teresias met poker en willen hem daarna dood. Dit mislukt tot een van de mensen perongelijk een glas vergif naast Teresias neerzet dat hij opdrikt met de verwachting dat het water is. Een van de moordenaars is in het proces gestorven en de andere is hem gevlucht toen de telefoon afging. Een van de mooiste scenes van het stuk. Na de sterfscenes hoor je een verteller die zegt dat Teresias in zijn laatste dagen nog heeft gevochten voor de stad Thebe. Wij hebben dit vertolkt met een superheldenscene, superhelden als Samson en Gert, Flower Fluffy, Polly Power, Action Barbie, Vogelbekdierwoman en nog twee vochten tegen Teresias. Ondertussen was er ook een massagevecht aan de gang, een soort dans waarin een groep mensen op een afstandje door iemand in elkaar geslagen werden. Ook heel mooi gedaan, vond ik.
Na de gevechtsscene kom je bij de scene van de twee orakels. Mariem en Addowa in mooie jurken op lichtgevende emmers die een engels dialoog houden over dat ze eigenlijk helemaal geen voorspellingen doorkregen van de goden. Na die scene komt de scene met de poppenkast, die vertellen het verhaal over Odysseus. Daarna de boerenscene, Caspar houd een betoog dat sterk op die ideeen van de PVV lijkt maar dan over boerderijen en kippen. 'Deze boerderij is vol! En vol is vol!'. Na de boerenscene komt mijn scene waarin we het verhaal van Oedipus in de vorm van papieren bordjes vertellen. Boel ellende zat hier aan vast, maar het is uiteindelijk wel goed gegaan. Daarna danste men de tango, geblindoekt en vastgebonden voeten. Ook op Oedipus uit te beelden. Na de tango kwam een van de leukste scenes. De piemelscene bestond uit een lied over vrouwen die ineens een piemel hadden. Heel tuttige jurkjes waar een gruwelijke neplul onderuit kwam! Na de piemelscene kwam de scene waarin Teresias blind word, hij ontdekt een naakte Athene die hem van schrik met blindheid vervloekt. Daarna doen we met zijn allen een regendans om de geboorte uit te beelden. In die scene worden we ook allemaal echt zeikenat, vooral Mariem die de moeder speelt krijgt een kroonluchter met water over zich heen.
Oke, ik zou natuurlijk nog veel meer typen maar het word laat en ik word lui. Dus ik hou het voor nu hier bij. Ik vind nog wel een ander momentje waarin ik uitgebreid vertel over dichterbij alles om de voorstelling heen ;)
xooxoxox
